بخش نخست – ناقص بودن زنان در عقل، ایمان، و ارث بردن
هرچند که سخن از ایشان پیرامونِ ایرانی ستیزی اش بسیار است و در کتبِ
تاریخی از جمله تاریخ طبری میتوان به کرّات از نگاهِ ایران ستیزانه اش
یاد کرد اما در این نوشتار تلاش میکنم گوشهای از نگاهِ علیابنِ ابیطالب
را با بیانِ یکیاز جملاتِ ایشان از نهج البلاغه، در ذهنِ خواننده به
تصویر کشم، باشد تا ایرانی از خود پرسش کند به چه دلیل چنین فردی برایش
مقدس شده و مقدس باقیمانده است؟
اى مردم ، بدانید که زنان را ایمان ناقص است و بهره مندیهایشان ناقص است و “عقلهایشان ناقص” است . اما ناقص بودن ایمانشان از آن روست که در ایام حیض از خواندن نماز و گرفتن روزه معذورند و ناقص بودن عقلهایشان، بدان دلیل است که شهادت دو زن برابر شهادت یک مرد است و نقصان بهرهمندیشان در این است که میراث زنان نصف میراث مردان است . از زنان بد بپرهیزید و از زنان خوب حذر کنید و کار نیک را به خاطر اطاعت از آنان انجام مدهید، تا به کارهاى زشت طمع نکنند.[۱]
پیشگفتار:
در کوچه و خیابان به کرّات نامِ ” یا علی” به گوش میرسد. مردم چه پیر و جوان از رویِ عادت و تقلیدِ کور در ذهنِ خویش “نجات دهنده” و “امید دهنده” میسازند تا به قدرتِ اراده او کاری را به انجام رسانند، این موضوع در دل تاریخ ایران نیز نهفته است، ایرانیانِ باستان، باورمندِ به “میترا “، در انتظارِ آمدنِ او برای رهایی از مشکلات و گرفتاری بودند و ایرانیانِ امروز باورمندِ به “ مهدی، امام خیالی” ، در مکتبی از “انتظار” غوطه ورند.
دلیلِ اصلی این امر عدمِ شناخت مردم از قدرتِ عظیمِ فکر و ارادهی فردیست، انسانِ ایرانی برای انجامِ کاری “یا علی” میگوید و در ضمیرِ ناخود آگاهِ خود به این باور میرسد که “آقایِ علیابنِ ابیطالب” او را یاری میدهد و زمانیکه توسطِ قدرت فکر، اراده ی فرد باعث انجام کار میشود، با شگفتی میپندارد که “آقایِ علی ابنِ ابیطالب” او را کمک کرده است. |
نهج البلاغه خطبهٔ ی هشتادم:
ترجمه آیتی:اى مردم ، بدانید که زنان را ایمان ناقص است و بهره مندیهایشان ناقص است و “عقلهایشان ناقص” است . اما ناقص بودن ایمانشان از آن روست که در ایام حیض از خواندن نماز و گرفتن روزه معذورند و ناقص بودن عقلهایشان، بدان دلیل است که شهادت دو زن برابر شهادت یک مرد است و نقصان بهرهمندیشان در این است که میراث زنان نصف میراث مردان است . از زنان بد بپرهیزید و از زنان خوب حذر کنید و کار نیک را به خاطر اطاعت از آنان انجام مدهید، تا به کارهاى زشت طمع نکنند.[۱]
